“Gölgesinde bir sıra, der gibi”

Bir yer düşünüyorum, yemyeşil,

Bilemem neresinde yurdun.

Bir ev günlük güneşlik,

Çiçekler içinde memnun.

 

Bahçe kapısına varmadan daha,

Baygın kokusu ıhlamurun.

Gölgesinde bir sıra, der gibi:

-Oturun!

 

Haydi, çocuklar, haydi,

Salıncakları kurun!

Başka dallarsa, eğilmiş:

-Yemişlerimizden buyurun!

 

Rüzgâr esmez, konuşur:

-Uçurtmalar uçun, çamaşırlar kuruyun.

Mesut olun yaşayın,

Ana baba evlat torun…(1)

 

Benden dokuz yaş büyük ve ilkokula giden ablamın ezberleme ödeviydi bu şiir. Onun ezberleme egzersizleri sayesinde okula gitmeyen ben de şiiri ezberlemiştim; tüm ezberler gibi üzerinde hiç düşünmeden.

 

“Gölgesinde bir sıra, der gibi:

-Oturun!”

Yıllar sonra, bu dize “unutuşun tunç kapısını zorlayarak” çıkıp geldiğinde şairin bahsettiği o “sıra” da (artık ona bank diyoruz) oturuyordum. O sırayı bir şairin zihninden benim bahçeme gelen bir konuk sayıyor ve ona “çiçekler içinde memnun” bir bahçe ikram ediyorum. Şairin ruhu şad olsun!

 

1-“Bir Yer Düşünüyorum”, Ziya Osman SABA, “Geçen Zaman Nefes Almak” Bütün Şiirleri, Varlık Yayınları, İstanbul, 1974

IMG_2066IMG_1543IMG_3198IMG_0314IMG_4421IMG_4545IMG_5127IMG_5193IMG_4244IMG_5804IMG_6274IMG_8556IMG_8622IMG_9176

Reklamlar